13/02/18

Mosteiro do Escorial e Casiña do Príncipe


Este mosteiro foi mandado construír por Felipe II (1556-1598) 
O lugar escollido para a construción do mosteiro foi unha zona situada na Sierra de Guadarrama, que leva o nome de Escorial, iste parece vir das escorias (restos de fundición) que alí existían debido ás numerosas ferreirías alí instaladas.

As explanadas que percorren os lados norte e oeste do monasterio reciben o nome de Lonxas. Baixo a lonxa norte discorre un pasadizo ou túnel subterráneo, chamado A Mina, e que servía para o transporte de persoas e materiais nos fríos días de inverno, desde as casas dos oficios, situadas en fronte, ao zaguán do palacio, o que permitía traballar en días fríos ao resgardo das inclemencias do tempo.

Na actualidade o mosterio está rexido por unha congregación de monxes agustinos, que substituirons a os monxes Xerónimos, cando estes desapareceron. Ordes moi ligadas desde sempre á monarquía española.

As obras comezaron en 1563 e finalizaron en 1584, tempo récord para a súa época,  a persoa encargado de rematar obra foi Juan de Herrera, que daría nome a un estilo: o herreriano. 


A Casiña do Infante é un pequeno Parque situado cerca do mosteiro. Foi construído entre 1771 e 1773 por Juan de Villanueva para Gabriel de Borbón fillo de Carlos III (1759-1788), como lugar de descanso entre cacerías. 


Se  queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

11/02/18

Monte Louro, Faro, Lagoa, Praia



















O Monte Louro tivo moita importancia como enclave defensivo durante moito tempo ao longo da historia, especialmente cando a piratería acosou, de forma constante, a costa de Galiza. 

No alto do monte sobresaen dous picos, nun deles quedan os restos da Capela da Madalena, no outro quedan restos dun posto de control, estes restos danlle nome aos dous picos. 

Na punta Queixa, un extremo da entrada da ría de Muros e Noia, está situado o Faro, que serve para sinalizar dita punta e a entrada da ría, Hai que ter en conta que estas zonas do Atlantico son das máis batidas de Europa.

A orixe do nome pode vir de lugar con Loureiros. Outra posibilidade é que este nome derive da existencia dun antigo templo solar. 


Ao pé do monte, sitúase a praia Area Maior con o seu sistema dunar, detrás deste atópase a Lagoa das Xarfas, un ecosistema complexo de gran riqueza botánica e faunistica.  

Na Lagoa, unha lenda fala da desaparición dunha vila, mergullada por unha gran ola. O día de San Xoán din que aínda se poden escoitar as campás da Igrexa e o berro da xente.
Entre os múltiples centros de Interés atópase o faunístico composto por: ánade real, a focha común, o zampullín chico ou o rascón, tamén escollen este lugar para invernar outras especies como o porrón común ou a garza real.


Se queres ver as fotos pincha aquí  

Se queres ver o vídeo pincha 

01/02/18

Petróglifos de Laxe das Rodas, Louro



Estes petróglifos están gravados sobre unha lousa de granito situada nunha pequena chaira elevada, isto permite unha  boa visibilidade sobre a contorna. 

Os compoñentes principais son dúas espirais que xiran en sentido contrario unha da outra, rodeadas de 65 coviñas.

Existe, tamén, 7 circuliformes de distinto tamaño, o máis grande ten unha cova central, de tamaño desproporcionado respecto do seu tamaño. 

Os espertos observaron figuras de animais, unha lúa crecente, unha posta de sol. 

As funcións están relacionadas, segundo varios expertos, cun lugar de culto ao sol, como un calendario, cunha mesa de ofrendas para conseguir boas colleitas; vincúlanos, tamén, coa morte ou a fecundidade. Outra hipótese é que sexa unha sinalización de lugares de pasto e de paso de animais.

Se queres ver as fotos pincha aquí

Se queres ver o vídeo pincha aquí. 






22/01/18

Dolmen Forno dos Mouros, Toques



Trátase dunha pequena anta, a cámara posúe estrutura poligonal cuase circular, o corredor de entrada está orientado cara ao suroeste. Conserva seis esteios, a tampa está apoiada en tres deles. O esteio número seis atópase en posición oblicua e sobresae por encima dela, isto fai supoñer que non está na súa posición orixinal. 


Está pintado, case na súa totalidade, con liñas en zigzag, dispostas horizontalmente, alternándose as liñas en vermello coas de cor negra. 

Achouse un vaso campaniforme, isto é unha excepción nos xacementos megalíticos galegos.

A técnica de construción desta cámara suponse a habitual, abrir un buraco circular no chan e coa terra extraída formar un terraplén que serve de axuda para a colocar as lousas laterais, acumúlase terra ata certa altura e créase a continuación un plano inclinado que axuda a arrastrar a tampa ata o seu lugar. 


O material utilizado para as losas é un esquisto cristalino, abundante nese zona.


Se queres ver o vídeo pincha aquí. 

15/01/18

Melgaço 1, Portugal


Melgaço é a rexión máis setentrional de Portugal. Limita ao norte, polo río Miño (que o separa de España); ao oeste, polo concello de Monção; ao suroeste, polo concello de Arcos de Valdevez (área do Parque Nacional da Peneda-Gerês); e polos concellos galegos de Entrimo, Verea, Quintela de Leirado, Padrenda, Creciente e Arbo.

Posúe tres fronteiras ou accesos de conexión á Galiza: en S. Gregório, na freguesía de Cristoval, a 9 km da Vila de Melgaço, unindo esta á poboación Galega de Ponte Barxas; na Ameijoeira, en Castro Laboreiro, hai conexión á poboación galega de Entrimo; en S. Marcos, na freguesía de Paderne no lugar do Peso, onde existe a Ponte Internacional que une coa poboación galega de Arbo. Á 10 Km da Autoestrada das Rías Baixas, que une Vigo con Ourense.

As terras de Melgaço están integradas na agrupación do Miño, no Distrito de Viana do Castelo. As súas 18 freguesías distribúense por zonas de planalto e ribeira, nas encostas do río Miño.




Para queres ver as fotos pincha aquí.  

Se queres ver o vídeo pincha aquí 

12/01/18

Melgaço, Portugal



Tomando como probábel a tradición, o castelo de Melgaço foi construído no reinado de D. Afonso Henriques, ao redor de 1170. Foi de feito este monarca quen concedeu a Melgaço a súa primeira carta de foro, entre 1183 e 1185, carta esa que foi confirmada por D. Afonso II en 1219, para ser substituída, no reinado de D. Afonso III, en 1258, por nova Carta de Foral.

A concesión dunha carta de foro pressupõe a existencia dun burgo, mesmo que fose de creación recente.

O outeiro de Melgaço, sobranceiro sobre o Río Miño, estratexicamente colocado en relación á pasaxe para a Galiza, instaláronse colonos e desenvolvéronse trocos comerciais. 


A poboación estaba baixo a protección de dous grandes mosteiros: Fiães e Paderne. 

O aínda incipiente burgo, moito á mercé das arremetidas das tropas leonesas, necesitaba unha protección máis eficaz que aquela que lle era facultada pola pequena fortaleza que o primeiro rei mandou construír no cume máis setentrional da penedia, sitio onde máis tarde sería erguida a torre de homenaxe.

Foi no reinado de D. Sancho II que a vila comezou a ser rodeada dunha cerca defensiva.

Nesa altura, entre 1211-1212, o norte de Portugal foi invadido polas hostes leonesas e Melgaço foi mesmo tomada, feito que apresurou a construción da muralla. As medidas foron tomadas, pois en 1245 xa estaba en construción co apoio do rei e a colaboración local, sobre todo o convento de Fiães.


Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha.

06/01/18

Castro de Baroña



O Castro de Baroña está situado nunha pequena península rochosa, separada da terra por un istmo de area. Foi ocupado entre os séculos I a. C. a I d. C.

No istmo que separa o castro da terra, atópase a primeira medida defensiva, un foxo de 4 metros de ancho e 3 de fondo. A continuación, unha segunda muralla formada por 2 muros paralelos de pedra e area. Deste xeito, antes de chegar á muralla principal que rodeaba o castro, temos as dúas primeiras murallas paralelas que servían de primeira defensa.

Un triplo conxunto de muros paralelos e escalonados que terminan na porta de entrada, flanqueada por unha torre, constituen as murallas máis próximas á zona residencial. A zona sur, debido á proximidade das rochas o muro sinxelo.

As escaleiras de entrada, ben conservadas, lévanos a un poboado dividido en dúas. Nun nivel inferior, a zona sur, coas primeiras construcións e os restos da torre que flanquea a porta.


Na zona norte, separada da anterior por unha muralla, á que chegamos a través doutra porta con escaleiras tamén moi ben conservadas, con construcións de maior tamaño.

Na totalidade do conxunto consérvanse aproximadamente unhas 20 vivendas de planta circular ou oval, sen portas nin fiestras e con banco corrido en todo o perímetro.

É un castro marítimo, primeiro pola súa situación xeográfica, a carón do mar, tamén polo medio de vida dos seus habitantes. Como o indican os restos dun "concheiro", chamado así pola cantidade de conchas de moluscos e mariscos amontoadas. Os habitantes do Castro de Baroña recollían marisco na praia e os acantilados e practicaban a pesca. Entre os restos dos concheiros atopáronse anzois e demais utensilios necesarios para a actividade pesquera tamén espinas e vertebras de peixes.

O poboado castrense podería ser case autosuficiente, a falta de auga, que traerían do exterior.

Outras actividades que se desenvolveron neste Castro son a minería e a metalurgia. Na zona norte hai un forno no que se traballou, como na maioría dos castros, o bronce e outros metais como ouro e ferro.


Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.





28/12/17

San Juan de Duero, Soria



O mosteiro de San Juan de Duero, Soria, é de es
tilo Románico, a súa construción data dos Séculos XII-XIII.

Pertencía á orde de San Juan de Jerusalén, atópase no camiño ao lugar onde discorre a lenda de Gustavo Adolfo Bécquer, O Monte das Ánimas. 

O que máis destaca é o claustro, que conserva as catro coxías, cunha colección de estilos na sua execución, moi sorprendente. 

Ao noroeste atópase os arcos de medio punto, típicamente románicos, que descansan sobre parellas de columnas.

Arcos de ferradura apuntados no tramo noreste. Nos tramos suroeste e sureste os arcos atópanse entrecruzados, a unión de ambos tramos únese con un arco dobre, tamén entrecruzado e sen columna.

 A igrexa é sinxela, dunha soa nave e ábside semicircular, a nave péchase con bóveda de canón apuntado. 

Destacan, no seu interior, os dous templetes encostados ao muro, no comezo da cabeceira. 

Se queres ver as fotos pincha aquí 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.