12/09/17

Arredores de Noia




Un percorrido polos arredores de Noia, empezando polo barrio da Chaínza,
 está situado ao suroeste te de Noia, no fondo da ría. Por este bárrio pasaba o antigo trazado do Camiño Real, polo que foi lugar de paso obrigado para a entrada de Noia. Proba desto é a ponte medieval recentemente descuberta. 

Tamén cerca poden verse os restos do Pazo ea fábrica de Curtidos dos Cadarso de 1700.

De moito interés son os Muíños medievais de Pedrachán, conxunto preindustrial vinculado á auga na impresionante ribeira do río Traba, restaurados. Este conxunto de muíños pertenceron a Antonio Cortés de Mendoza e Soutomaior, conde de S.Bernardo. Os muíños aproveitan o caudal do río a 150 m. máis abaixo da ponte medieval. 


O núcleo mánten outros elementos como lavadoiros, presas, canles, fontes, camiños e escadas que facilitan o acceso por enriba do cauce rochoso do río. 

Continuando o percorrido polo lugar de O Obre, entre casas antigas e modernas, antigos hórreos, e vexetación exuberante, chegamos a praia do Testal, por encima da cal pasa a nova ponte. A ponte sobre a ría de Noia une o lugar da Barquiña (Barro) e o porto do Testal (O Obre).

A Barquiña é un lugar da parroquia de Barro do concello de Noia. É probable que seña o lugar en que se produciu o primeiro asentamento poboacional no concello de Noia.


O percorrido rematou cun paseo pola pasarela de madeira que une Barro con Noia.

Se queres ver as fotos pincha aquí.


Se queres ver o vídeo pincha aquí.



08/09/17

Dolmen de Dombate



O Dolmen de Dombate é o monumento megalítico máis importante de Galicia. Este tesouro histórico e etnográfico debemos protexelo e conservalo, para que o poidan  coñecer e gozar as futuras xeracións.

O dolmen de Dombate sitúase no municipio de Cabana de Bergantiños. Este dolmen é do tipo de tumba de corredor.
 

Data da primeira metade do IV milenio a. C., a cámara a finais dese mesmo milenio. Foi usado en diferentes épocas, no 2700 a. C. deixaron de usalo.
No século XIX, o historiador Manuel Murguía fixo notar a súa presncia, e que en 1885 o poeta Eduardo Pondal o inmortalizouno nun poema de "Queixumes dos Piñeiros".

O dolmen foi recuberto cun edificio de madeira e cristal co fin de protexelo, tamén nota cun centro de interpretación que permite coñecer o megalitismo na Costa dá Morte.


Dombate está formado por un túmulo de planta irregular composto de terra sobre a que se colocou unha coraza de pedras de pequeno tamaño. Este túmulo envolve unha cámara poligonal que se estende cun corredor de catro metros e realizado en tres tramos. O corredor péchase cunha losa vertical a modo de porta. 


O acceso ao interior realízase por un corredor descuberto horizontal no que apareceron 20 ídolos de pedra, unha zona enlousada con pedras planas, un espazo de pavimento composto de grava e a porta de entrada ao 
corredor. No interior da cámara apareceron debuxos poligonais e relevos nas laxes. 

Pasado Vilaseco,
lugar batido do aire,
no alto da costa d'Ures,
de montesía canle;
pasado Vilaseco,
indo p'la gandra adiante,
xa vía desde lonxe
o Dolmen de Dombate. 

 (fragmento de "Queixume dos pinos", Eduardo Pondal.

Se queres ver as fotos pincha aquí

Se queres ver o vídeo pincha aquí 

01/09/17

Castro Cidá de Borneiro


Castro de Borneiro, situado en Cabana, Comarca de Bergantiños, A Coruña. É un dos castros máis representativos de Galiza, dada a súa difusión. É coñecido como A Cidá (a cidade), topónimo moi empregado en Galicia en lugares con restos similares.

A súa datación figura entre os séculos IV e I a.c., é por isto que non chegou a ser romanizado, sendo un dos poucos castros estudados que non sufrise a influencia da cultura do imperio.

Descubriuse en 1924, as excavaciones comezaron nos anos 30. Reanudanse as escavacións na década dos 70. Continuaron nos 80 e conseguese que visen a luz ata 36 construcións. Moitas das pezas que se atoparon están expostas no Museo Arqueolóxico da Coruña.

O conxunto da cidade está rodeado por un foso e dúas murallas defensivas, polo este a defensa vénlle dada pola inclinación do terreo. No antecastro, a parte situada fora das murallas, apareceron os restos dunha vivenda ovalada, dúas fontes e un forno circular que poidera estar cuberto por unha bóveda. 


É de destacar o grande tamaño das vivendas, así como as formas circulares de todas as casas, que demostran a non romanización do lugar.

O poboado abastecíase de auga dun regato que discorre ao carón da Cidá, o Rego do Muíño. 


Se queres ver o vídeo pincha aquí.





25/08/17

Subida ao Monte Pindo





Unha das subidas ao Monte Pindo parte de detrás da igrexa do Pindo, fronte a praia de San Pedro, a distancia da subida é duns 10 Km, o camiño está sinalizado e marcado, a dificultade  é media alta, o ascenso desde o nivel do mar ata a Croa é de aproximadamente uns 600 metros. O ascenso prodúcese a través dun sendeiro abrupto e moi irregular, a duración depende da forma física de quen camiñe pero tomando con calma pode durar 5 ou 6 horas. A xente que está en forma faino en menos de 4 horas. 

O Pedrullo e Castelo de San Xurxo, a 250 metros de altitude, sitúase nun outeiro cheo de pedras, restos dun castelo do ano 900, que tiña por función vixiar a chegada de barcos viquingos á costa.   

Un pouco máis arriba está o miradoiro de Chan das Lamas, zona chan como indica o nome, por onde pasaba un antigo camiño que comunicaba a vila do Pindo coa antiga parroquial de san Mamede. Desde esta posición existen unhas boas vistas da costa.

O camiño segue e o ascenso vaise facendo cada vez máis pronunciado. A uns 500 metros atopamos unha chaira é o val de San Lorenzo. Aquí en tempos da II Guerra Mundial, houbo unha pequena explotación de volframio. Pódese divisar a praia de Carnota.
A todo o longo do camiño atopamos multitude de figuras esculpidas en pedra pola erosión e a natureza, e que espertan a imaxinación.

Para chegar á Moa hai que atravesar unha das murallas que a rodeaba que puido ser construía polos anos 500 ou 600. A carón desta muralla, a Raíña Lupa estaría enterrada cos seus sete millóns de ouro na cabeza e outros sete millóns aos pés, segundo conta a lenda. 

A cima ou Croa é o pico máis alto de toda a redonda o que permite unhas vistas espectaculares, tanto da costa como do interior. Cara ao norte, podemos ver o embalse de santa Uxía, as terras da parroquia de Arcos e os montes da Ruña; ao sur o val e a praia de Carnota, cara ao oeste, o cabo Fisterra, o océano, a ría de Corcubión e as illas Lobeiras. Moi preto queda a desembocadura do Ézaro, fervenza moi reducida pola canalización da auga a unha central eléctrica. É de destacar que os montes do arredor están ciscados de xeradores eólicos, que rompen a amonía e xeran ruídos.

A Asociación Monte Pindo reclama a máxima protección deste enclave natural e histórico como “Monte Pindo, Parque Natural”, unha medida que demandan masiva e unanimemente comunidade científica, entidades sociais e sociedade.

Se queres ver as fotos pincha aquí

Se queres ver o vídeo pincha aquí




18/08/17

Paseo polo Geres, Portela do Homem





Portela do Home é un porto de montaña da  Serra do Gerês que forma parte da Raia, a estrema entre Galicia e Portugal.
Do lado portugués sitúase o concello de Terras de Bouro, do lado galego a parroquia de Río Caldo, do concello de Lobios. Tamén é o límite entre o Parque Natural de Baixa Limia - Serra do Xurés (Galiza) e do Parque Nacional de Peneda-Gerês (Portugal). Sitúase a 822 m de altitude. Recibe o nome do río Homem, portugués, que ten unha fervenza a 800 m da portela.

Este paso xa se usaba antigamente, por aquí pasaba a vía romana Vía Nova do Itinerario de Antonino, que unía Bracara Augusta con Astorga, desta vía consérvase varios miliarios. 
Estes miliarios eran indicadores viarios de formas cilíndricas pertencentes á denominada Vía Nova ou Vía XVIII (século I d.C.), indicaban as distancias en millas. 

O Parque do Geres destaca por posuír unha gran variedade de paisaxes; serras escarpadas outras de formas máis suaves, nas que o granito é o protagonista, pequenos ríos discorren entre rocas, en ocasións facendo cascadas e saltos de auga. Especial protagonismo teñen os espesos bosques cheos de vida.
A flora deste lugar é propia de climas de distintas rexións europeas, a eurosiberiana e a mediterránea isto supón unha gran variedade de vexetación, desta maneira comparten espazos os bosques caducifolios de carballos e bidueiros que alternan con outros de folla perenne, como os de sobreiras ou árbores do amorodo. Este nivel de riqueza biolóxica merece a protección de Zoa de Especial Protección dos Valores Naturais. Esta variedade de flora correspóndese cunha grande diversidade faunística.



Se queres ver as fotos pincha aquí


Se queres ver o vídeo pincha aquí 


11/08/17

Igrexa Románica de Cambre


A Igrexa Románica de Cambre forma parte do Mosteiro do mesmo nome. A fundación ten lugar na segunda metade do S IX, cando o conde Alvito, cos seus irmáns patrocina a fundación do monasterio para o que dispuxeron de cuantiosos bens, incluídos os vales de Calambre (Cambre) e Elviña. O lugar da fundación Cambre Cambre.

Este Mosteiro estivo agregado ao de Antealteres, en Santiago, ao que permaneceu anexionado con rango de priorato ata finais do S XV.

A Igrexa foi construída polo patrocinio da familia de Traba, sobre 1194.

En 1589, o corsario inglés Drake ataca a Igrexa, incendia e derriba parte dela. Coa invasión napoleónica sofre novos destrozos. Hoxe atópase reconstruída.

A igrexa é un edificio de tres naves e crucero. A cabecera está constituída por presbiterio rodeado por cinco capelas absidales que se abren á girola ou deambulatorio.

O exterior posterior está composto por cinco ábsidiolas, que forman un conxunto moi armonioso. A fachada, situada ao oeste, presenta tres canles separadas por dous contrafuertes centrais que á súa vez sosteñen os arcos formeros.

Encaixada entre os contrafortes atópase a portada típica das igrexas románicas, bastante desgastada polo tempo. Na parte superior sitúase o rosetón, que conten calados interiores cun círculo de baquetón no que se desenvolven arcos polilobulados.

No interior destacan a Xirola que tiña función procesional, as tres naves con arcos de medio punto e capiteis con figuras variadas.

Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí.




01/08/17

A Casa das Palabras, Cimeterio Musulmán, A Coruña


No campo da rata, lugar de triste recordo polos asesinatos levados a cabo polo exército franquista, está situado o edificio dun antigo cementerio onde se enterraron os corpos dos marroquinos musulmáns recrutados polo exército de Franco. Este espazo está incluído nunha zona que se chama Durmideiras.  
 
Este edificio, con formas construtivas da cultura árabe, foi transformado na Casa dás Palabras, contén no seu interior gravados realizados por Xoán Viqueira, nos que foron inseridos textos sobre a orixe da cidade escritos en grego, latín, árabe, gaélico e castelán antigo, e todos eles están traducidos ao castelán e ao galego. Ademais, escribíronse unhas 250 palabras do castelán e do galego que teñen a súa orixe na lingua árabe.

As citas sobre A Coruña proceden do Historiador Romano Deu Casio e tamén de Alfonso X o Sabio que fala de Hércules, de Gerión e do primeiro habitante da cidade, ao que bautiza co nome de Coruña.



Se queres ver as fotos pincha aquí.


Se queres ver o vídeo pincha aquí.





28/07/17

FARO DE CABO VILÁN, CIMETERIO DOS INGLESES





En (1890) naufragou o acoirazado inglés HMS Serpent en punta do Boi, esto acelerou a construción do actual faro do cabo Vilán, de primeira orde -como o de Fisterra ou o das illas Sisargas-, acadando a súa luz as 60 millas (97 km). 

Este naufraxio contribuíu a que fose o primeiro faro electrificado de España (1896). 
Anteriormente xa se construíra o "Faro vello", próximo ao actual, de pouco alcance e mal situado.

Este é un dos faros máis característicos da Costa da Morte. O enclave natural no que se asenta é espectacular. De feito o cabo Vilán foi declarado Sitio Natural de Interese Nacional en 1933.

É unha mágoa que hoxe estea rodeado por un conxunto de instalacións que rompen a armonía do espazo, unha macro piscifactoría  e un conxunto de aeroxeradores de enerxía eléctrica.

A lanterna está situada nun entorno salvaxe no bico dun outeiro de difícil acceso e moi batido polo vento o que obrigou a construír un pasadizo cuberto que une o faro co edificio base, separado da lanterna e situado a unha altura moito menor, este pasadizo ten 250 escaleiras.

O edificio base, antiga vivenda das/os fereiras e taller de reparación e mantemento do faro, contén un espazo para museo, ben acondicionado.

Dende este lugar pódese ver unha espectacular posta de sol. 

Cerca do faro, cara o leste, atópase o "Cemiterio dos Ingleses" lugar no que foron enterrados os tripulantes do "Serpent", fronte ao lugar onde se produciu o sinistro. Os oficiais foron enterrados no centro do cementerio e os mariñeiros na periferia.

Desde este punto pode verse o monte Branco, a maior duna rampante de Galicia, e na súa base a maior reserva de camariñas, un arbusto protexido, que dá nome á terra de Camariñas.
Se queres ver as fotos pincha aquí

Se queres ver o vídeo pincha aquí 

24/07/17

Embarcacións tradicionais galegas


Embarcacións tradicionais galegas
DORNA
Non se lle coñece a orixe histórica, é unha embarcación moi mariñeira, con moi boas cualidades veleiras, esto explica que pervivira a ata hoxe como barco de pesca e marisqueo. É unha embarcación moi abundante nas Rías Baixas.

FALUCHO
É unha pequena embarcación de chapa. Os mariñeiros de Bouzas, realizaban estas embarcacións coas chapas dos bidóns. As primeiras referencias son dos anos 20 do pasado século, usábanse para embarcar nos fondeos,

BUCETA.
Tamén chamada (fanequeira), as bucetas utilizábanse en moitas zonas da costa galega, pero e na Ria de Muros e Noia, onde sempre tiveron a maior representación, era moi versátil, destacando a pesca da faneca, o abadexo ou o congro e tamén o marisqueo.

RACÚ
É unha embarcación moi utilizada nas rías baixas. ían a remo e vela mística e de relinga, a que se víu en Combarro dispón de foque, trinqueta e cangrexa. Os racús son unha evolución da traiñeira e da lancha xeiteira galega que adoitan ter unha eslora de entre 5 e 10 metros,

GAMELA CORUXEIRA
A gamela coruxeira era a embarcación de artes menores mais estendida na Ria de Vigo,  desprazanbanse a remo e a vela trapezoidal o terzo ou mística, adicábase, principalmente, ao traballo con liña,  tamén faenaban con aparellos e nasas.
As súas características máis importantes son: o fondo case plano, o cal presenta unha pequena curvatura que lle proporciona arrufo, e a súa forma rectangular ou de dúas popas.

CAROCHO
Este barco foi utilizado principalmente para a pesca e o transporte de bens e persoas, coa morfoloxía dun barco alongado, de casco trincado semellante ás costas dun insecto, daí ven o seu nome,  rápido e de grande maniobrabilidade.
Moi utilizada no río Miño. Na parte galega tamén se coñece como bote anguleiro,  a súa orixe atribúe se ás embarcacións nórdicas. froito dunha evolución y dun proceso de mestizaxe constructiva marcado polas técnicas de orixe nórdica e mediterranea.

BOTE DE RIBADEO
Está embarcación de traballo, foi moi utilizada na ria da cal levan o nome.
Este bote de Ribadeo mantén semellantes as características estruturais dende ai oito décadas.

Se queres ver as fotos pincha aquí .

Se queres ver o vídeo pincha aquí .


14/07/17

NOIA II


Na zona oeste do casco vello de Noia atópase a Igrexa de San Martiño, está emprazada na Praza do Tapal, no lugar dun antigo castelo.


Foi construída seguindo o estilo "gótico-marinero" que se caracteriza por ter unha nave única con contrafoertes moi destacados que lle permiten contrarrestar os fortes empuxes dos arcos que sosteñen a cuberta. O ábside está coroado por almenas que indican unha certa función defensiva.
 

No interior da igrexa destaca a bóveda de crucería e as ventás que iluminan o interior. Foi construída no solar onde había unha ermida a Santa María.

Xa no exterior destaca a beleza da súa fachada principal, dividida en tres corpos verticais. Nos extremos, levántanse as torres, inconclusas, á da esquerda foille engadido un teito piramidal sobre o campanario no século XVI. No centro superior sitúase o gran rosetón rodeado de catro anxos tocando a trompeta.

Nun plano inferior está a porta con batentes nos que se representan os doce apóstolos e un arco apuntado no que aparece Cristo na primeira arquivolta e as doce figuras dos anciáns da Apocalipsis, seguindo as fórmulas do Mestre Mateo do Pórtico da Gloria de Compostela.

Na arquivolta seguinte aparece represéntada a Virxe, embarazada, á esquerda e un Arcanxo, á dereita, nos arranques do arco.


Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí.





07/07/17

NOIA I


O topónimo de Noia está relacionado cunha lenda, que se interpreta do escudo do concello, esta lenda di que foi fundada por Noé, que lle puxo este nome en memoria de Noela, a muller do seu fillo Jafet. 

A súa condición de porto compostelano, dada a proximidade a esta importante cidade, e polo tanto de grande activade económica atraeu a atención de piratas e invasores. No 1115 instalouse unha partida na illa da Creba e atacaron toda a comarca. Para reducir os ataques trasladouse a vila ao seu asentamiento actual, un pouco máis ao sur do emprazamento orixinal.

A mediados do século XIV tamén se fixo sentir a actividade dos irmandiños, queimaron a fortaleza do Tapal. 

Na Alameda, importante espazo verde, sitúase a igrexa franciscana, S. XVI. Parte do claustro deste antigo convento está adicado ás dependencias do Concello. Poden verse varias estátuas unha delas adicada ao poeta Avilés de Taramancos.   


Xa no casco histórico, bastante modificado, pódese ver a igrexa de Santa María a Nova, S XIV, e o seu cemiterio, ordenada construír polo arzobispo Berenguel de Landoria, o cal tamén ordenou construír a torre da catedral de Santiago que leva o seu nome, A Berenguela. Tanto a igrexa como o cemiterio, son espazos de grande interés histórico e artístico, dentro da igrexa atópase unha exposición de laudas gremiales antigas. 


No centro da vila atopamos edificios e prazas de moito interese histórico e estético, algúns deles reconstruídos ou ampliados sen coherencia estilística. 


Se queres ver o vídeo pincha aquí.





30/06/17

Santa María de Nogueira



Santa María de Nogueira: Esta igrexa foi construída na segunda metade do século XII. A fachada principal foi reformada en estilo barroco, no primeiro terzo do século XVIII.

Mostra características do estilo románico, o rosetón do románico tardío, a porta sur enmarcada por un arco de medio punto ornamentado. A ábsida cadrada ten un arco triunfal de medio punto decorado con baquetón e axadrezado. As columnas inclinadas conteñen motivos vexetais nos seus capiteis. Tamén existe unha xanela no testeiro, de orixe románico.

As pinturas murais do seu interior datan de mediados do século XVI, realizadas ao fresco sobre un morteiro de cal e area. Atribúense ao chamado Mestre de Nogueira, de identidade descoñecida.

As características principais do estilo do Mestre de Nogueira son mural de gran formato con influencia italiana, enmarcado por franxas ornamentais de gran riqueza formal, con grande decoración vexetal propios do gusto do seu tempo.

No muro norte da igrexa represéntanse o Xuízo Final, esta configuración da Gloria pódese atopar tamén, moi similar, nas pinturas da bóveda de San Pedro de Ribas Altas (Monforte), obra atribuída ao mesmo autor.

Destaca a situación xeográfica do templo, desde o seu adro podemos observar unhas estupendas vistas do val do Miño, onde podemos observar a súa morfoloxía adaptada ao cultivo da vide da que se elabora o viño da denominación, Ribeira Sacra.

Se queres ver as fotos pincha aquí. 


Se queres ver o vídeo pincha aquí. 


19/06/17

Andaina ríos Lañas e Beseño, Fervenza das Pombas, Touro


Esta andaina discorreu pola beira do río Lañas e un pequeno tramo á beira do regato de Beseño. o percorrido é sombrizo, adecuado para facer no verán,  case na súa totalidade, á vexetación e a propia das nosas ribeiras, destacan as sobreiras, aínda con produción de cortiza, tamén ameneiros, castiñeiros de boa factura, carballos e até algunha froiteira espallada polo percorrido (figueiras, pexegueiros…). Nas zonas altas, mais aínda arredados do percorrido, tamén piñeiros e, como non, eucaliptos arrasando co territorio.

Pódense ver varios muíños, algúns deles  con tellado de uralita, que agardamos sexa removida, destaca a conservación do Muíño da Carballa, no curso alto do río Lañas. O Salto das Pombas unha desas fermosas fervenzas, férvedas, pincheiras…, que temos no País dos Mil Ríos, está situada no lugar coñecido como Montes de Fao, unha aldea próxima, presenta unha caída de dez metros de altura.

Destacar, tamén, a presenza de unha rica fauna, das que destacan os revoos das bolboretas e o canto dos paxaros.

Para ver as fotos pincha aquí. 


Para ver o vídeo pincha aquí.

14/06/17

Fornos da Pontenova


Fornos da Pontenova. A Pontenova pertence a comarca das terras de Miranda, nestas terras fundase,
no século XVIII a fábrica de Sargadelos, no Concello de Cervo, lugar do cal saíron os ladrillos que serviron para construír os fornos das minas de Vilaoudriz.

As minas de Vilaoudriz xorden cando unha Sociedade Vasca, adquire un conxunto de minas de ferro fosfórico situadas no Concello de Vilaoudriz, na actualidade A Pontenova.

O mineral de ferro fosfórico comezou a cotizarse en Europa, dado que se aproveitaba o ferro e o fósforo. O proceso de desfosforación do mineral de ferro facíase en fornos de calcinación,  estes teñen forma lixeiramente troncocónica, con 4 metros de diámetro superior e 11 metros de altura. Para a extracción do mineral, estes fornos dispoñen de 4 portas e un cono de fundición na súa parte baixa.

Para transportar o mineral constrúese un ferrocarril de vía estreita, cun metro de ancho de vía, que enlaza as minas co porto de Ribadeo, distante 34 quilómetros.

O tren circulaba xa no mes de abril de 1903 con mineral, e no mes de agosto de 1905 inaugúrase oficialmente o servizo público de viaxeiros, converténdose nun medio de transporte mixto de carga e pasaxe.


Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí

09/06/17

Vía verde do Eo



Vía verde do Eo. Esta vía discorre xunto ás augas do río Eo, no límite entre Galicia e Asturias. Vertebra esta comarca natural, Reserva da Biosfera, os valores que aporta son paisaxísticos, antropolóxicos, etnográficos, etc, como resultado da acción da natureza e tamén persoas.

O río Eo nace en Lugo, Galicia, para ir discorrendo nalgúns tramos por Galicia, outros por Asturias e outros xusto entre ambas comunidades, servindo de fronteira xeográfica. Desemboca no mar Cantábrico formando ría de Ribadeo.

A Vía verde do Eo, tamén chamada "Ruta do ferrocarril", aproveita o antigo trazado dun tren mineiro que operou entre 1903 e 1964, servía para transportar o mineral extraído dos xacementos de Vilaodriz (Lugo) e tratado
nos fornos da Pontenova, onde se cargaba con destino ao porto de Ribadeo (Lugo), aquí era  embarcado. Tamén prestou servizo de viaxeiros, foi a primeira  infraestrutura de comunicación da comarca.

Ao longo dos 12 km de percorrido, a metade deles por territorio galego e a outra metade por terras asturianas, atopámonos con túneles do ferrocarril, o río Eo, unha ponte colgante, a presa dunha central eléctrica en desuso, unha escala de salmóns que permite a estes peixes superar o obstáculo que representa a presa, no seu camiño cara á parte alta do río a onde van desovar.




Para ver as fotos pincha aquí.


Para ver o vídeo pincha aquí.




02/06/17

Maquinas hidráulicas, Os Teixoes


O aproveitamento da enerxía potencial da auga é moi antigo, Os Teixoes é un moi bo exemplo deste aproveitamento, son cinco máquinas que realizan distintas operacións con este tipo de enerxía.
 

Mazo: O nome de mazo recíbeo tanto a máquina que se utiliza para bater o ferro como o pequeno edificio onde se atopa. O mazo está composto por unha longa torada de madeira que bascula entorno a un eixe, un extremo está unido a unas aspas que move a auga e que o fan bascular, no outro extremo atópase unha peza de metal pesada que golpea, cando baixa, o ferro quente que sae da fragua, o soprado desta tamén se fai pola enerxía da auga, efecto venturi, desta maneira afórraselle moito traballo aos ferreiros. 
 

Co mazo estirábase o ferro para facer ferramentas necesarias nos traballos do campo e outros utensilios de uso común nas casas, como coitelos, tixolas, rellas, etc.

Muíño: É unha construción rectangular. Consta de dous espazos, o inferno, na parte de abaixo ou nivel hidráulico, e a sala da moenda no piso de arriba. A súa función é a de transformar o grao en fariña, para utilizar nos distintos usos culinarios e alimentar o gando.
 

Moa ou Roda de afiar:Esta máquina que serve para afiar toda clase de ferramentas domésticas ou de traballo. 

Batán: Tamén chamado pisa ou pisón. É unha máquina de madeira que servía para golpear as teas, e facelas máis suaves, coa forza duns mazos ou porros movidos pola forza da auga. Os batáns empezaron a utilizarse na península desde o século XII. 

Dínamo: Máquina que transforma a enerxía da auga en corrente eléctrica, esta forma de enerxía aproveitábase para o alumeado, hoxe utilizase para outras moitas funcións. 

Para ver as fotos pincha aquí

Para ver o vídeo pincha aquí 

25/05/17

Un paseo por Os Teixoes, Taramundi



Os Teixois é un conxunto etnográfico a 4 km de Taramundi, Asturias, preto de A Pontenova, Lugo. Neste enclave atópanse unha serie de enxeños hidráulicos en moi bo estado de conservación e funcionamento. 

O conxunto está atendido por persoas que guían a visita e dan as explicacións necesarias. 

A contorna xeográfica está constituído por unha paisaxe de montes, casas e hórreos típicos de Asturias, regatos, (o maior, chamado As Mestas é o que impulsa as máquinas do conxunto), desniveles, carreiros e camiños rurais, coa vexetación e verdor propios desta zona. 


Pódense ver outros aproveitamentos como o agrícola, apicultura, hostaleiro, etc.

Para ver as fotos pincha aquí

Para ver o vídeo pincha aquí  

19/05/17

Os Andrade, Betanzos, Monfero


Os Andrade, Betanzos, Monfero. Galiza foi unha zona de duro feudalismo, uns dos seus representantes foron Os Andrade, a Nuño Freire de Andrade quedoulle o alcumo de  "o mao", isto da idea de como foi a súa política.
 

Nuño foi administrador de xustiza implacable e sacoulle aos seus vasallos todos os impostos e rendas de que foi capaz. 

Foi aliado das monarquías Casteláns coas que colaborou, por isto aumentou impostos e cargas ate que o fidalgo Roi Xordo pon de acordo a líderes das localidades do Señorío, e tamén a moitos campesiños, que por primeira vez participan nun levantamento conxunto de campesiños e vilegos. 


Miles de persoas do territorio comprendido pola Coruña, Pontedeume, Villalba e Ferrol reúnense na irmandade, Irmandiña Funsquella, para desfacerse do seu Señor Nuño Freire. Uns dez mil vasallos, armados unha maioría deles só de paus e fouces, dedicáronse a destruír viñas, hortas e casas fortes dos Andrade. En Compostela foron derrotados polos exércitos da igrexa e o do propio Nuño.
Máis tarde outras irmandades seguirían o seu exemplo. 

Se queres ver as fotos pincha aquí.


Se queres ver o vídeo pincha aquí.





12/05/17

Igrexa abacial de Meira, Lugo



A igrexa abacial de Santa María de Meira, Lugo, formaba parte do Mosteiro de Santa María de Meira, Lugo, foi un cenobio fundado polos condes de Sarria na quinta década do século XII nun territorio virxe, como era preceptivo, preto das fontes do Miño.


A igrexa é un templo románico sobrio e de gran monumentalidade. Posúe trazas cistercienses, como se pode ver nas bóvedas da nave central, de medio canón, apuntado ás laterais, con bóveda de aresta.

Dende o exterior o seu aspecto é de horizontalidade, algo que adoita ser común nas igrexas cistercienses, debido á gran lonxitude do corpo da igrexa e en ocasións a que os muros adoitan estar algo cravados ou refundidos respecto ao chan circundante. 


No interior a sensación é de verticalidade, aínda que menor que nas igrexas románicas de peregrinación como a de  Compostela ou as catedrais góticas.

No exterior e na fachada occidental destacan os estribos aliñados aos soportes das naves. Cara ao oeste sitúase un gran rosetón e unha porta de arquivoltas de medio punto, un tímpano sen esculpir e tres parellas de columnas con detalles vexetais moi elaborados. Na cara este sitúanse os asides, parcialmente cubertos, nos que destacan uns canzorros e os decorados das ventás.

Do resto de dependencias monásticas orixinais consérvanse restos como algún muro do que fose claustro renacentista e que hoxe é sé do concello ou unha fonte, situada no patio interior.


Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

05/05/17

Castro de Viladonga, Castro de Rei



O Castro de Viladonga (Castro de Rei - Lugo) é un dos máis importantes de Galiza, dado que foi habitado durante máis de 8 séculos, isto permite obter moitos datos da cultura galego-romana, foi declarado BIC.

Atopouse un torque de ouro en 1911, isto motivou que se empezaran a realizar escavacións en 1972. Desde entón a recuperación de materiais, actividades de conservación e limpeza foron continuos.

Ocupa un outeiro con vistas á Terra Chá e as montañas de Monciro, Pradairo e Meira.

A croa está protexida por un total de catro muros de pedra e terra. No momento de máxima ocupación poderían habitar a aldea ata 250 persoas.
Foron atopados numerosos obxectos feitos de bronce e ferro, muíños, apeiros agrícolas e anacos de cerámica. 

O asentamento tivo a súa orixe entre os séculos II ou I a.C. aínda que o seu esplendor, sitúase entorno a os séculos III e V, considerase un exemplo de integración da cultura romana e Celta en Galicia.

Ao lado do castro sitúase un edificio, construído en 1986, no que se aloxa un museo que conserva os elementos atopados no castro.


Se queres ver o vídeo pincha aquí 



03/05/17

Río Sarela, tramo medio



Este percorrido polo Río Sarela introdúcenos nunha zona de bosque e no que perdemos o contacto visual coa cidade, pese a estar moi preto, esta camiñada permite o  descubrimento eo contacto directo coa natureza. 

O camiño, ben conservado, transcorre paralelo ás augas do Río Sarela e permite comprobar a importancia histórica que tiveron as canles fluviais na nosa economía e no noso ocio: pontes, regos, canais, muíños, lavadoiros, fábricas de curtidos... Estas últimas tiveron un papel moi relevante no desenvolvemento económico da cidade desde mediados do século XIX ata a metade do XX, tal e como queda patente ao longo deste percorrido que comeza nunha destas construcións fabrís, a da Ponte Sarela, e remata na do Carme de Abaixo.

Ao longo do sendeiro pódense ver numerosas especies vexetais típicas das ribeiras galegas: carballos, ameneiros, bidueiros, salgueiros, loureiros, etc.

Na primavera tamén podemos escoitar os variados sons da fauna que habita estas paraxes.


Se queres ver as fotos pincha aquí 

Se queres ver o vídeo pincha aquí



21/04/17

Sobreiral do Arnego



O Sobreiral do Arnego é un espazo natural que está situado, na súa maior parte, no concello de Agolada, outras partes deste sobreiral atópanse en zonas limítrofes dos concellos de Lalín e de Vila de Cruces. 


É unha area forestal, no val do río Arnego, formada, na súa maior parte, por sobreiras (Quercus Suber), esta especie é propia dun clima máis suave, máis logrou adaptarse e ao val do río Arnego, dado que ten unhas condicións climáticas favorables. O curso do río Arnego e o val de Carmoega posúe un microclima específico con temperaturas mornas ao longo de todo o ano.
 

A conservación deste enclave natural foi posible pola implantación de medidas especiais para a súa protección: inclusión na Rede Natura, considerado coma LIC (Lugar de Interese Comunitario). Está, polo tanto, amparado polas medidas de protección asociadas a estas figuras.

Á beira do río Arnego podemos ver os restos de varios muíños, nun estado evidente de abandono, sería desexable un plan de consolidación de estas construcións tan populares.  

É de destacar o traballo desenvolvido pola rede de custodia Ulloa-Arnego.

Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí.




14/04/17

MUSEU MARÍTIM DE BARCELONA


O Museu Marítim de Barcelona, atópase no edificio das Atarazanas(Estaleiro) Reais de Barcelona, que durante os séculos XIII a XVIII foi un espazo destinado á construción naval.

O Museo Marítimo creouse o 23 de outubro de 1936 cunha biblioteca e unha colección de modelos e instrumentos co nome de Museo ou Gabinete Naval pero non chegou a abrir as súas portas ata o 18 de xaneiro de 1941, debido aos bombardeos da guerra civil do ano 1936.
 

Desde o ano 1999 o Museo achegouse máis á cidadanía, alugando espazos para diversos actos culturais como exposicións e actividades pedagóxicas.

O edificio que alberga o Museo Marítimo é de estilo gótico. A entrada realízase por un portal de medio punto formado con dovelas. O interior do edificio está formado por dez naves góticas integradas por pilastras rectangulares duns seis metros de altura. En 1985 realizáronse novos cambios, aumentando a superficie de exposición.

Os temas expostos son variados: Unha reprodución da Galera Real de Juan de Austria(barco característico da Batalla de Lepanto), reprodución da Santa María(a nave que dirixiu Cristóbal Colón), un conxunto de faros, barcos de vela tradicionais, unha importante mostra de xoguetes relacionados con actividades marítimas, reproducións a escala de diversos tipos de embarcacións, fondos arqueolóxicos como ánforas, ancoras, armas e pezas de artillería, no exterior sitúase unha replica do ictínio.


Tamén programan exposicións temporais.


Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí. 





03/04/17

O parque de S.Pedro, Coruña


O parque de S.Pedro na Coruña é un dos miradoiros privilexiados da cidade proporciona vistas que van dende as illas Sisargas e Malpica ate o cabo prior, incluídas as rías de Coruña e O Burgo, Betanzos - Ares - Sada, Entrada da de Ferrol.
Tamén permite unha vista da cidade e do seu entorno, esto axuda a fixar a configuración e orientación, dado que o mar rodéaa completamente.

Hai referencias de que este monte forma parte dunha duna fósil, 28.000 anos. A área foi dedicada á agricultura e gandería.
 

Entorno ao século XVII, realizouse un acueduto para levar a auga dun manancial deste monte á cidade, levaba a auga ata as fontes da Praza de Santa Catalina e Praza da Fama.

No 1912 o monte pertence a Coruña, neste ano o concello de Oza (ao cal pertencía a parroquia de San Pero de Visma onde se sitúa o monte) ten lugar a integración no concello de Coruña.

No 1920 pasa a ser propiedade do exército, dada a situación privilexiada do monte, e instálanse os emblemáticos canóns que son a representación do monte de San Pedro a día de hoxe.

Coa resolución dos conflitos bélicos, e as novas tecnoloxías militares, a función dos canóns perde o seu sentido e é entón cando os terreos volven a formar parte do concello da Coruña, empeza a rehabilitación da zona e súa transformación nun parque con múltiples posibilidades de ocio, no que se integraron os restos das instalacións militares.


Para ver as fotos pincha aquí. 

Para ver o vídeo pincha aquí.
 




 


31/03/17

REDES, ARES



A vila mariñeira de Redes, concello de Ares, está rodeada polo mar, as súas casas pintadas de cores diferentes, moitas de claro estilo modernista, teñen o mar tan preto que aparece por calquera oco ou balcón das súas rúas.

Unha característica desta vila, que comparte con outras vilas de Galiza, é que cada casa situada preto da auga ten, a parte que dá ao mar, unha escaleira que leva á praia, onde están ancorados os barcos cando a marea sobe, cando esta baixa os pequenos barcos quedan varados na area.


Destacan unhas estruturas de madeira, situadas nas praias, que se utilizan para secar as redes, utilizadas polas persoas que van á pesca.

Partindo da praza de redes e dando un paseo pola Rúa Nova chegase ao club náutico e a punta do Castelo, onde aínda se poden ver os restos dun castelo defensivo, tamén se poden contemplar as vistas da ría, a ponte do ferrocarril Coruña-Ferrol, a praia de Cabanas e costa de Pontedeume.

Para ver as fotos pincha aquí.

Para ver o vídeo pincha aquí.




28/03/17

Seavia, Coristanco, Bergantiños


 

Seavia é unha parroquia do concello de Coristanco, comarca de Bergantiños, nela sitúanse lugares con grande significación, artística, histórica e paisaxística.
 

Un dos lugares é o lugar de Nogueira onde se sitúa a "Torre de Nogueira'', xunto coa casa anexa, forma parte dun antigo pazo construído pola familia Bermúdez de Castro no século XV.

Esta Torre está declarada BIC, é unha das mostras máis representativas da arquitectura civil medieval da comarca de Bergantiños.

Orixinariamente existían dúas torres hoxe só se conserva unha, engadida aos restos do que foi o corpo principal do pazo.

A Igrexa de Seavia é un dos templos máis importantes do municipio de Coristanco. A súa orixe é medieval como se pode ver nos canzorros románicos das paredes laterais así como nun rosetón. Nunha banda da súa fachada situaron unha torre campanario barroca. Esta igrexa orixinalmente formaba parte dun antigo mosteiro.


No adro da igrexa de Seavia atópase un mural adicado a Asunción Antelo, a Rexoubeira de Bergantiños, feito polo artista Miguel Anxo Calvo, “O Mighelo”, esta veciña do lugar de Sergude, foi poetisa, escultora, labrega, muller de Bergantiños.

Magoa que o seu museo non estea mellor indicado, con horario publico de visitas.

          Unha mostra da súa poesía:
                            Nas noites longas de inverno
                            boas fartas me pegaba,
                            escribindo neste libro
                            sentada na miña cama.


                           Con traballos e desvelos
                           escribín este libriño
                           para lle deixar de regalo
                           ós fillos de Bergantiños.


Para ver as fotos pincha aquí:


Para ver o vídeo pincha aquí:  
 


15/03/17

Mosteiro de Vilar de Donas




Mosteiro de San Salvador de Vilar de Donas, en Palas. De estilo románico, como se pode ver, planta de cruz latina, a súa portada e a triplo cabeceira. 

A fundación atribúese Airas Peres, aínda que unha lenda conta que se debe a un grupo de mulleres da familia de Arias de Monterroso, aparecen representadas nas capelas da nave maior. De aí viría o nome de Donas. 

As orixes datan do século XII. No mesmo século, foi doado á orde de Santiago no ano 1148. A igrexa foi construída no ano 1224, segundo unha inscrición situada no cargadeiro da portada sur.

A súa fachada componse dunha portada dividida por dous contrafortes. As arquivoltas atópanse decoradas con iconografía da época románica. De costado á portada construíuse, posteriormente, o claustro do mosterio do que hoxe só quedan uns arcos. 

No interior da igrexa atópanse túmulos, onde se enterraron cabaleiros de Santiago no século XII. destacan as pinturas góticas que decoran o altar maior,  nestas represéntanse motivos relixiosos. Estes frescos foron creados para conmemorar o ano santo xacobeo do 1434. Atópanse, tamén, esculturas góticas e retablos de pedra. 

Para ver as fotos pincha aquí

Para ver o vídeo pincha aquí

09/03/17

Feira en Vila Nova de Cerveira


Vila Nova de Cerveira, é unha vila situada na rexión norte de Portugal, na Ribeira do Río Miño con grande actividade artística. Está situada na ruta portuguesa do Camiño de Santiago.

Ao longo da ribeira do Miño atópase unha Ecopista, unha proposta de Vila Nova de Cerveira, para recuperar a contorna e crear un espazo natural. É un longo paseo que vai desde a Praia da Lenta ao Parque de Lazer do Castelinho e a Praia dá Mota.

Este paseo está separado da vila e da feira pola vía do tren, esta pode cruzarse por distintos pasos situados por debaixo da vía.


Un dos puntos de interese desta vila é a súa feira que se celebra todos os sábados. A feira ou  mercado está dividido en rúas onde adoitan predominar unha serie de produtos, calzado, roupa, vaixelas, plantas e árbores froitais, móbeis, zocos, ferramentas, útiles de labranza, e todo un sin fin de produtos. 
postos de froitas e verduras están situados no mercado de abastos da vila, situado nun lateral do campo da feira.



Para ver as fotos pincha aquí


 Para ver o vídeo.